To zależy od programu.  Istnieją takie trasy wycieczek, a  nawet wspinaczek, na których obaw nie mam - przy założeniu, że nikt z uczestników nie zataił (!) przede mną czegoś istotnego, np. jakiejś choroby, albo... ciąży. Stosowne oświadczenie uczestnika o właściwym stanie fizycznym (zdrowotnym) stanowi obowiązkowy element każdego kontraktu.
Dla zbezpieczenia udanej realizacji większych przedsięwzięć (np. wejścia na jakiś szczyt alpejski) z osobą wcześniej mi nieznaną, z zasady przeprowadzam elementarne przeszkolenie, oraz turę sprawdzającą w terenie stawiającym podobne wymagania, ale niosącym mniejsze ryzyko obiektywne.

Przede wszystkim:  trasy wycieczek i wspinaczek prezentowane na mojej stronie www nie są jedynymi propozycjami.  Stanowią tylko przykłady.
Program może być dostosowany do potrzeb, zainteresowania - no i oczywiście - do możliwości uczestnika.
Zatem mogą to być rzeczy łatwe, trudne, a nawet wybitnie trudne (wymagające od uczestnika bardzo wysokich umiejętności technicznych - wspinaczkowych lub narciarskich). Zwracam jednak uwagę, że świadczę wyłącznie usługi w obszarze kompetencyjnym  PRZEWODNIKA TECHNICZNEGO  oraz  INSTRUKTORA ALPINIZMU  i dlatego nie podejmuję się zadań przewodnickich w terenie dostępnym kompetencyjnie dla Przewodników Tatrzańskich III klasy, czyli np. na znakowanych szlakach turystycznych w lecie (co jednak wcale nie wyklucza lokalizacji szkoleń w takich rejonach).

To zależy od wieku dziecka.   Za dolny limit wiekowy uważam 10 lat. 
Jestem przygotowany do takich przedsięwzięć, posiadam nawet specjalną uprząż dziecięcą. 
W grę wchodzą przede wszystkim wspinaczki skałkowe i wycieczki z elementami wspinania lub łatwe via-ferraty (np. Orla Perć w Tatrach). 
Oczywiście - tylko z udziałem prawnego opiekuna dziecka. 
Przy planowaniu takiego sposobu spędzenia czasu z dzieckiem w górach, proszę mieć na uwadze, że:
1. Ten sam teren, który dla dorosłego człowieka nie przedstawia trudności wspinaczkowych, dla dziecka - z racji jego wzrostu - może jawić się zupełnie inaczej: tam gdzie dorosły po prostu wysoko uniesie nogę - z dobrego stopnia na dobry stopień, dzieciak musi wykonać całą sekwencję ustawień i przechwytów, nieraz dość skomplikowaną. 
2. Na pociechę - dziecko ma zazwyczaj nieosiągalną dla nas, dorosłych, gibkość i dobre "przełożenie" siły do swojego ciężaru. 
3. Natomiast koniecznie trzeba uwzględniać, że dziecko ma znacznie niższą niż dorosły odporność na czynniki atmosferyczne (wiatr, spadek temperatury) oraz na urazy mechaniczne (delikatny naskórek, cienkie kości, itd).
4. Dziecko niezmiernie nudzi się i zniechęca na długich monotonnych podejściach; najlepiej dziecko odbiera pobyt w terenie relatywnie trudnym, gdzie jest mocno zaangażowane psychomotorycznie. 
Generalnie - w kwestii ustalenia programu wspinaczki lub tury z dzieckiem, najlepiej zdać się na doświadczenie przewodnika/instruktora. 

Tak.  Umiejętności wcześniej zdobyte przez uczestnika na pełnowymiarowym KURSIE TURYSTYKI WYSOKOGÓRSKIEJ otwierają przewodnikowi wysokogórskiegmu możliwość zaoferowania bardzo atrakcyjnych tras i celów wycieczek. 

Zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnego z wytycznymi PZA, wystawione przez którąś z dobrych szkół, jest dla przewodnika wiele znaczącą informacją o zakresie umiejętności uczestnika. 

Tak, ale:
• po pierwsze  - wyłącznie w grupie nie większej niż czteroosobowa (chodzi m.in.  o bardzo staranny nadzór ćwiczeń),
• po drugie      - obok "KURSÓW REGULARNYCH" proponuję także "SZKOLENIA PROFILOWANE", czyli materiał szczegółowo dobrany do potrzeb i życzeń uczestników.
Od zakresu wybranych zajęć uzależniony jest ich czas trwania oraz cena.

Obuwie wspinaczkowe i turystyczne, podobnie jak ubranie górskie - bezwzględnie każdy musi mieć własne.  Tu ważna uwaga: do odbycia tury zimowej lub lodowcowej, bezwzglednie potrzebne są buty o usztywnionej podeszwie, pozwalające na chodzenie w rakach. Obowiązkowo wymagany jest też własny NIEPRZEMAKALNY skafander i własne okulary przeciwsłoneczne.
Resztę sprzętu osobistego: uprząż, kask (w zimie - czekan, raki, zestaw lawinowy) organizator może nieodpłatnie wypożyczyć.
Sprzęt wspinaczkowy potrzebny do wspinaczki zespołowej (lina, karabinki, etc.) będzie zapewniony przez przewodnika/instruktora w ramach usługi podstawowej.

To w pewnym stopniu zależy od rodzaju przedsięwzięcia - wspinaczka, tura piesza, tura narciarska. 
Ale w każdym wypadku: oszczędnie - zarówno co do wagi, jak i objętości. 
Proszę pamietać, że:
• duży plecak ułatwia spakowanie,
• duży plecak prowokuje do zabrania zbędnych rzeczy,
• wychodzimy na turę górską, a nie na salony,
• ciężki bagaż wyniszczy siły szybciej, niż przypuszczasz,
• obszerny, wypchany plecak (niezaleznie od ciężaru) wybitnie utrudni poruszanie w skalnym terenie lub zjazd na nartach. 
• zbyt mały plecak uniemożliwi dołożenie sprzętu dostarczonego przez przewodnika/instruktora (np. kasku, uprzęży) oraz schowanie kijków teleskopowych (np. na czas wspinaczki). 
Aby odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wybrany (albo posiadany) plecak jest właściwej wielkości, należy wypełnić go wszystkimi rzeczami, które zamierzasz zabrać ze sobą.  Wszystkimi - to znaczy również należy tam wsadzić wierzchnią odzież (kurtkę, czapkę, rękawice, etc.), nawet jeśli zamierzsz się w to ubrać na czas podróży.  Oczywiście taką próbę trzeba wykonać w domu, jeszcze przed wyjazdem w góry.  Potem już niewiele poradzimy - wizja porzucania nadmiarowych rzeczy nie wydaje mi się atrakcyjna... 
Na życzenie, albo w przypadku bardzo nietypowych wypraw, dokładną listę niezbędnego wyposażenia osobistego przesyłam Uczestnikowi e‑mailem.  Jednak na ogół lista wyposażenia nie odbiega od jednej z dostępnych tutaj:
• [Wykaz wyposażenia uczestnika tury letniej]
• [Wykaz wyposażenia uczestnika tury zimowej]
• [Wykaz wyposażenia uczestnika tury na Mt.Blanc]
• [Wykaz wyposażenia uczestnika tury na Grossglockner]
Jeśli "towar" nie mieści się w plecaku, wykonaj następujace kroki:
1. przyjrzyj się krytycznie jego zawartości, znajdź i odrzuć rzeczy niekoniecznie potrzebne (spoza mojego wykazu),
2. spakuj plecak jeszcze ze dwa razy, wracając do punktu 'A', i dopiero, jeśli naprawdę "nie mieścisz się" -
3. zdobądź (kup, pożycz) plecak o potrzebnych gabarytach.
Plecak musi dobrze leżeć na ramionach i plecach, ma być wyposazony w pas biodrowy, nie powinien mieć wielu kieszeni zewnętrznych. Warto też zwrócić uwagę na ciężar własny plecaka; niektóre modele są morderczo ciężkie.

Ależ nie !   Udzielanie takich gwarancji byłyby dowodem szarlatanerii.   
Nikt - ani przewodnik, ani instruktor - nie może zagwarantować stuprocentowego bezpieczeństwa. 
Należy mieć świadomość, że wszelkie formy aktywności górskiej obarczone są ryzykiem kontuzji, choroby lub nawet śmierci.  Wynika ono już z samego faktu przebywania w terenie wysokogórskim.  Zagrażają nam m.in.: upadek z wysokości, uderzenie kamieniem lub lodem, zasypanie w lawinie, wychłodzenie, odmrożenie, wycieńczenie, a w wyższych górach - choroba wysokościowa, obrzęk mózgu, udar.
Ryzyko poddania tego typu zagrożeniom, uczestnik tury górskiej musi świadomie zaakceptować, abo ... powinien zmienić zainteresowania.
Zadaniem przewodnika, jak i instruktora, jest możliwie najdalej idąca minimalizacja zagrożeń, przede wszystkim subiektywnych, czyli wynikajacych z niepoprawnych decyzji i zachowań człowieka.  Jednak wymaga to od Uczestników imprezy poważnego podporządkowania się decyzjom i poleceniom przewodnika (instruktora).
Definicja ryzyka, jakie uczestnik musi zaakceptować i akceptację tę udokumentować (w "Oświadczeniu Uczestnika" odpowiednim dla rodzaju aktywności) jest opisana w Dziale 2. Regulaminu świadczenia usług.

ABSOLUTNIE NIE ! Strzeż się przed takim pomysłem.  
I nie chodzi tu bynajmniej o jakiś "copyright"...  Otóż podczas tury, którą odbywasz pod opieką przewodnikia wysokogórskiego, obserwujesz technikę użycia sprzętu asekuracyjnego specyficzną wyłącznie dla pracy przewodnickiej. Zwłaszcza w znanym przewodnikowi i relatywnie nietrudnym terenie zadaniem systemu asekuracyjnego jest zabezpieczanie przede wszystkim uczestnika. Zatem wiele ze stosowanych tam zachowań - nie jest dopuszczone do stosowania nawet w zespołach samodzielnych taterników.  Zakłada się bowiem, że tylko specjalna edukacja, jaką przechodzi przewodnik techniczny oraz wieloletnie doświadczenie alpinistyczne, mogą zapewnić poprawne - czyli bezpieczne - użycie takich technik asekuracyjnych.
Kto koniecznie chce samodzielnie użyć liny asekuracyjnej, musi nauczyć się normalnej ASEKURACJI LOTNEJ, której nie wolno mylić z asekuracją stosowaną w pracy przewodnickiej! Te osoby zapraszam na odrębne KURSY i SZKOLENIA.

I tak, i nie...  Z zasady nie przekraczamy granicy niepotrzebnego ryzyka.  Byłoby to karygodne.  Przewodnik potrafi ocenić teren i warunki.  W zależności od tego dobiera najwłaściwszą metodę poruszania się i operowania sprzętem asekuracyjnym.  Taka "jednokierunkowa" asekuracja, której dotyczy pytanie, nie jest nadużywana.  Jest ona natomiast rzeczywiście typowa, gdy przewodnik pracuje w terenie względnie nietrudnym i przewidywalnym.  Zwłaszcza gdy jest to teren dobrze znany.  Poza tym - przewodnik stosuje owe uproszczone, szybkie metody asekuracyjne tylko tylko tam, gdzie ma bardzo duży "zapas" własnych umiejętności wspinaczkowych w stosunku do technicznej trudności terenu i innych obiektywnych zagorożeń. Wrażenie "ryzykownego żywcowania" przewodnika jest bardzo subiektywne i - rzecz znamienna - zazwyczaj nie wyzwala się u osoby bezpośrenio prowadzonej, lecz u postronnych obserwatorów, widzących całą akcję z odległości uniemożliwiającej orientację w szczegółach.  Klasyczną, pełną asekurację przewodnik stosuje w naprawdę wielu sytuacjach i wówczas trudno taki zespół odróżnić od zwykłych alpinistów.  No, chyba że po szybkości prowadzącego...  

Tak.  Bardzo wiele... przynajmniej w moim towarzystwie. Ja nie obawiam się dzielenia wiedzą i objaśniania czynności, które wykonuję. 
Jestem przecież także instruktorem alpinizmu, więc belferska natura sama ze mnie wychodzi.  
Poza tym - nauczam także we własnym interesie: przecież im więcej i lepiej uczestnik potrafi, tym jest mi łatwiej i bezpieczniej w pracy przewodnickiej. 
Czego się można nauczyć?  Przede wszystkim bezpiecznych zachowań.  Techniki poruszania w trudnym terenie, manipulowania sprzetem.  Kalkulacji sił i dostrzegania utajonego ryzyka.  Po trochu - topografii i orientacji w górach. 
Ale - tak naprawdę - wszystko tu zależy od samego uczestnika.  Proszę mieć na uwadze, że jednorazowa tura z przewodnikiem znaczącej nauki przynieść raczej nie może.

NIE  - i nigdy na tym nie straciłem.   

Nie jest moją rzeczą "lubienie" czy "nielubienie" Klienta.  Natomiast przyznam, że bardzo źle znoszę zadawanie mi pytań BEZ WOLI wysłuchania i zrozumienia odpowiedzi ...
We wszelkich relacjach objętych moimi usługami nie życzę sobie też politykowania, a już szczególnie "agity" politycznej czy światopoglądowej (nieważne w którą stronę). Góry nie są miejscem na takie rzeczy.

Ponadto nie toleruję zatajania informacji o stanie zdrowia, czy innego poświadczania nieprawdy (szczególnie w dokumentach towarzyszących korzystaniu z moich usług), jak też wszelkich innych prób oszustwa lub wyłudzenia. O takich - na szczęście bardzo odosobnionych - przypadkach nie waham się informować swoje otoczenie zawodowe (w sposób nienaruszający naszego "mitycznego" RODO, a jednak skutecznie...). 

[ ▲ Powrót do listy pytań ▲ ]

Copyright © 2010 - 2025 Marek Pokszan